Pasen!

Dit jaar wordt het weer gevierd, het grote feest van Pasen: de Heer is opgestaan, de Heer is waarlijk opgestaan!
Het is het grootste ooit verkondigt. Werkelijk alles hangt er vanaf. Alles is anders, want waar een steen het graf van Jezus altijd leek af te sluiten, heeft God een nieuw begin gemaakt. Jezus leeft en wij met hem.
Ieder jaar vieren we het opnieuw. Als het goed is vieren we het ook alsof het de eerste keer is.
Waarom doen we dat eigenlijk steeds opnieuw: is één keer Pasen vieren in een leven niet genoeg, zoals we ook maar eenmaal in ons leven geboren worden, of gedoopt worden? Er is toch maar één Opstanding?

Opgestaan

Johannes vertelt ons het verhaal van de Opstandingsdag, de eerste dag van de week. Het slot van de dag maakt ons veel duidelijk. De leerlingen van Jezus zitten bij elkaar. Maar kennelijk is er bij hen nog niet het besef dat Christus is opgestaan. Ze zitten bij elkaar. De ramen zijn gesloten, de deuren op slot. Ze zijn bang voor hun eigen volksgenoten, en misschien ook wel voor zichzelf.  Ze zullen ook geraakt zijn door die pijnlijke overtuiging dat er teveel verloren is, teveel gebroken om nog geheeld te worden. Te bezeerd om nog te kunnen lachen; teveel aan je eind om in een nieuw begin te geloven. Ondanks de goede woorden van Maria van Magdala zijn zij nog niet zo ver. De Heer is opgestaan, maar zij nog lang niet!

Als we de Bijbel lezen, dan leren we dat het niet gek of verwerpelijk of zo is als je niet zomaar gewonnen kunt geven aan Pasen. Het Evangelie is nu eenmaal een boodschap, die zijn waarde pas langzaam maar zeker aan je prijsgeeft; een verhaal dat zijn helderheid voor de meeste mensen toch pas met een zekere geleidelijkheid voor je opent. Je moet het horen, je moet er mee leven, en het moet steeds meer waar worden in jezelf. Johannes vertelt ons dat dit niet zomaar alleen geldt voor de laatste achterblijvers, maar ook voor de leerlingen van Jezus zelf, de eersten die het Evangelie hoorden, de Apostelen van het geloof. Dat geldt dus ook voor ons en voor alle mensen in deze wereld.

Vrede

Daarom vieren we dit jaar weer Pasen. In een tijd waarin het Coronavirus nog altijd rondgaat, met een oorlog in Europa, en nog veel oorlogen in andere werelddelen, in een wereld waarin het verdriet om wie sterven groot is. We vieren dit jaar weer Pasen, om het Evangelie van de Opstanding ons steeds meer eigen te maken. We proberen het geheim van Pasen te naderen. Om elkaar daarin te steunen roepen wij elkaar toe ‘de Heer is opgestaan’, of zoals ze in Oekraïne zeggen:  ‘Христос воскрес’!
Maar we weten ook dat we het ons pas echt eigen maken als de Heer zelf de gesloten deuren opent en zich aan ons openbaart. Hij zal ons de Vrede brengen.

Ds. Hans Berkheij
Seniorenpastor Cathy de Goede
Ds. Martine van der Herberg
Jeugdwerker Michel Koekkoek
Ds. Jacco Overeem
Ds. Gertjan Robbemond
Ds. Joost Schelling
Ds. Jan Willem Stam
Ds. Bastiaan Visser