Over 10 jaar

In de serie preken over het leven van Paulus kwam in de derde preek ter sprake dat er een periode van ruim tien jaar zit tussen de bekering van Saulus en het apostelschap van Paulus. Het slot van die preek was een beetje te compact. Daarom op deze plek een poging het nog eens met wat meer woorden te zeggen.

In die tien stille jaren zal heel wat gebeurd zijn in het bestaan van Saulus, alleen wij horen er vrijwel niets over. Jezus Christus heeft die tien jaar gebruikt om Saulus te vormen tot “het instrument dat Hij had uitgekozen om zijn naam uit te dragen onder de volken en hun heersers en de Israëlieten” (Handelingen 9:15).

Die tien jaar brachten mij in de preek tot de vraag: waar zie jij jezelf over tien jaar? Een vraag die heel wat op kan roepen. Waar de een zich vrij voelt om lekker te gaan fantaseren, weet de ander geen raad met de vraag omdat de toekomst zo onzeker is. De een verwacht over tien jaar verder te zijn dan hij nu is, de ander vreest te moeten inleveren.

Hoe het ook zij, we kunnen van de geschiedenis van Saulus leren, dat we de vraag naar de toekomst misschien wel nog weer anders moeten formuleren. Niet: waar zie jij jezelf over tien jaar staan? Maar: waar ziet Jezus Christus jou over tien jaar staan?

Wat mag Hij de komende tien jaar in jouw leven doen? Wat mag Hij doen om jou bruikbaar te maken voor zijn koninkrijk? Kun jij net als Saulus een gat van tien jaar laten vallen om geschikt te worden voor Hem? Dat is een heel ander soort carrièreplanning dan we gewend zijn.

Zijn wij bereid, als mens en als gemeente, om af te zien van zichtbaar resultaat, van aansprekende verbeteringen, om te groeien in toewijding en beschikbaarheid? Het is groeien in de diepte in plaats van in de hoogte. Het is je wortels diep in de grond slaan; je ziet er niet veel van, maar als de storm komt, sta je sterk.

Het kan net als bij Saulus betekenen dat er tien jaar niet veel bijzonders over je leven te melden valt. Ongehoord natuurlijk in een tijd waarin je toch eigenlijk wel dagelijks (of vaker) iets over jezelf moet posten.

Kun je een tijdje zonder die aandacht? Niet uit conservatisme, of uit angst voor verandering, of omdat je eigenlijk te lui bent. Nee, stille tijd, omdat je naar zijn stem wilt leren luisteren. Omdat je wilt weten waar het echt op aankomt. Omdat je geen genoegen neemt met snel succes. Omdat je gaat voor wat echt is en wat blijvende waarde heeft.

Is het denkbaar dat een kerk een beleidsplan heeft waarin staat: ook de komende tien jaar is Jezus Christus met ons bezig en het enige wat wij doen is daarvoor openstaan? Ik weet niet of je er heel veel aandacht mee trekt, maar zou het niet heel heilzaam kunnen zijn?

Van de tien stille jaren in het leven van Saulus leren wij de vraag naar onze toekomst anders stellen. We leren de vraag te verbinden met Hem die onze toekomst is: onze levende Heer. “Van U is de toekomst, kome wat komt!”