No longer untouchable

Openingsartikel in het kerkblad van 7 sept jl door dominee Robbemond Drie weken lang was ik in Kathmandu, Nepal (2 – 20 augustus). Samen met een groep jong volwassenen heb ik mogen bouwen aan een nieuwe school. Onderwijs is belangrijk. Het opent vensters voor nieuwe mogelijkheden voor jonge mensen. Zeker waar de kansen ongelijk zijn en vaak ook klein om naar school te kunnen gaan, daar is het van wezenlijk belang om toegang tot onderwijs te creëren. En dat krijgt voorzichtig gestalte wanneer er een schoolgebouw wordt neergezet. Maar er is natuurlijk meer voor nodig: schoolmiddelen en bevlogen mensen, medewerking van lokale overheden en vertrouwen van ouders die hun kinderen naar deze school willen laten gaan.

In Kathmandu hebben we gebouwd voor de Christian Community School. Een christelijke school dus, in een overwegend Hindoeïstisch land. Dat is geen kleinigheidje want christen zijn in Nepal staat best wel onder druk (Open Doors plaats 48). Dat hebben de oprichters van deze school ook gemerkt. In de eerste jaren waren er bedreigingen en was er veel wantrouwen. Men was bang om bekeerd te worden. Door ’gewoon’ present te blijven en met een open houding onderwijs aan te bieden, heeft de CCS een goede naam weten op te bouwen. Het is te zien aan de schare kinderen die er naar toe gaan, vanuit alle geloofsrichtingen. De school heeft vertrouwen gewonnen en daar zijn de leerkrachten dankbaar voor.

De school wil graag doorgroeien tot wel duizend leerlingen. Duizend leerlingen die leren om met elkaar om te gaan vanuit verschillende levensovertuigingen. De droom van de school is terug te horen in de Schoolsong. Maar de school wil nog meer zijn. Ze wil een school zijn voor de meest kwetsbare meiden van de Badi gemeenschap. Ze zijn de uitgestotenen in de Nepalese samenleving, en juist hen wil deze school nieuwe kansen bieden. Kansen om te leren lezen en schrijven, om te dromen van een leven in het zonlicht in plaats van de schaduw. Niet bang hoeven zijn dat je verkocht wordt om in bordelen te werken, maar jezelf ontwikkelen als de kostbare mens die je bent.

Door daar in Kathmandu te zijn, te bouwen, maar vooral door de mensen (meiden en vrouwen) zelf te ontmoeten werden we geraakt door de verhalen en ervaringen. We konden hen in de ogen kijken en dat maakt diepe indruk. Het laat je meteen ook nadenken en stil staan bij je eigen vrijheid, bij wat je vaak als vanzelfsprekend ervaart of bij de grote keuzevrijheid die wij hebben. Het laat je ook dankbaar zijn voor wat er allemaal mogelijk is in Nederland.

Tenslotte, wat bijzonder waardevol was om te ontvangen in Nepal, was het gelovige vertrouwen waarin we mochten delen. Veel is misschien naar onze maatstaven niet geregeld of onzeker en we houden graag regie over ons leven, maar door alles heen droegen de christenen met wie we in Nepal mochten optrekken, een vast vertrouwen in God met zich mee. Hoe het ook zou lopen, God was hun kracht en schild, hun baken in soms stormachtig water. Het is denk ik dan ook niet voor niets dat de organisatie met wie we samenwerkten The Light’s House Foundation heet. We zongen er ook van op project, over my Lighthouse. Mogen we in dit licht onze weg vinden, in verbondenheid met kwetsbare mensen.  

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.