Blog: rust en ruimte

Naar het strand

In mijn kinderjaren ging ik met mijn ouders regelmatig naar het strand. We bouwden zandkastelen langs de vloedlijn, en groeven onze eigen zitkuil. Als lunch aten we boterhammen met gebakken ei.

De daagjes naar het strand waren zondagen. Na de kerkdienst in de ochtend gingen we er met elkaar op uit. Het gaf aan deze dag een heerlijk gevoel van speelsheid en ontspanning. Ook in later jaren ben ik deze rust en ruimte als weldaad blijven ervaren.

Alle dagen open

Toen ik nog maar net in Woerden woonde, ontdekte ik al snel dat de supermarkten alle dagen open zijn. Heel gewoon, zo lijkt. Het voorziet blijkbaar in een behoefte en het is blijkbaar ook economisch gunstig. Voor mij is deze openstelling een symptoom van de 24/7 economie waar we in veel opzichten mee te maken hebben. En we kunnen er ook niet meer achter terug want de economie vraagt veel offers, veel inzet en velen verlangen ook dat er elke dag wel iets te kopen is (live of online). 

Zondag als sluitstuk

Waar de rust en ruimte zitten is voor velen een zoektocht geworden. We worden steeds weer geprikkeld, uitgenodigd en uitgedaagd om meer te zien, meer te doen, meer te ervaren. We moeten alle ballen hoog houden, meetellen, presteren, aan de slag blijven. We moeten het vooral druk hebben (ook als dat misschien niet zo is), want als je dat zegt dan telt dat mee (zo lijkt het).

De zondag is in dit geheel een sluitstuk geworden. In de agenda is het niet meer de eerste dag van de week maar de laatste. De week begint niet met rust en ruimte maar eindigt er mee (als je geluk hebt). Of er dan nog energie is om van deze dag te genieten, durf ik niet meteen te zeggen.

Coronatijd als tijd van bezinning

De coronacrisis heeft onze hele samenleving uit balans gebracht, met alle verdriet, onzekerheid en zorgen die ons raakten en nog raken. Ook leek het er op dat de 24/7 even tot stilstand kwam. Lege snelwegen, zoeken naar nieuwe vormen van werken, veel meer aan huis gebonden zijn en daar je bezigheden moeten vinden, sociale afstand van elkaar. Bij alle schaduwzijden die er zijn, kon het ook een tijd van bezinning zijn, bezinning over wat ons verbindt met elkaar en wat er in ons samenleven echt toe doet.

Nu langzaam aan de samenleving meer open gaat, kan het een boeiende vraag zijn wat we vanuit onze coronatijd meenemen als leerzaam en waardevol, wat we in de vaart van het nieuwe normaal toch vooral niet kwijt willen.

Ritme van rust en ruimte

Op zondag 24 mei lezen we in de kerk uit Exodus 23. Ik focus hierbij op het stukje waar gesproken wordt over de sabbat en over de geloofsfeesten. Wanneer ik inzet bij deze twee (rustdag en feestdagen) dan geeft dit voor mij een ander ritme dan doorrennen en aan het einde van de week moe onderuit zakken.

De eerste dag van de week die we in de kerk als opstandingsdag van Jezus vieren, laat mij beginnen bij de rust en ontspanning. Zo kan ik op adem komen. Maar meer nog, bij het licht van Jezus vind ik mijn inspiratie om het dagelijks werk te starten. Ik zou willen zeggen: het leven begint met een weldaad en vanuit deze glimlach/ontspanning mag ik mijn weektaak oppakken.

En de aandacht voor de geloofsfeesten laten mij leven van geloofsfeest naar geloofsfeest. Om telkens opnieuw mijn licht op te steken bij God die ons leven draagt; om mijn leven te blijven verbinden met de Bron van ons leven en vanuit dit ritme, deze rust en ruimte mijn weg weer te vinden, met elkaar en voor elkaar.  

ds. Gertjan Robbemond

cid:7707BD91-B986-47CD-8455-D0C884F1CDA3/f_kafthdsa0