Blog – Andere tijden

Anders

Vanmiddag wandelde ik in de zon. Met de zachte wind in de rug voelde het aangenaam warm aan. Op het stille paadje langs de Oude Rijn leek alles heel gewoon. Dat de tegemoetkomende wandelaar uitweek was niet eens zo vreemd. Het paadje was maar smal. We groetten elkaar en vervolgden onze weg. 

Toen ik de stad in wandelde scheen nog steeds de zon, maar toch was alles anders. De lege straten, de gesloten winkels, de afstand die passerende mensen bewaarden. Nergens een terrasje in de zon. Ze vormden een scherp contrast met wat ik op dat stille paadje ervoer.  Ze onderstreepten voor mij het besef dat we in andere tijden leven dan we gewend zijn, anders ook dan wat we zouden willen ervaren.

Gemengde gevoelens

De andere tijden waarin de coronacrisis ons brengt,  roepen heel tegenstrijdige gevoelens op. Onzekerheid, angst  en spanning voor veel mensen. Hoe houden we het vol met elkaar? Ook de dagelijkse cijfers over overledenen en ziekenhuisopnames kunnen somber en verdrietig maken. Het komt allemaal hard binnen. Het is een tijd waarin het lachen ons kan vergaan.
Aan de andere kant gebeurt er heel veel positiefs. Hartverwarmende kaarten, creatieve groeten, vrolijke berichten in de sociale media. Er wordt gedeeld, geholpen, geluisterd. Er is solidariteit, meeleven, aandacht. Er wordt gelachen en digitaal wordt er een borreluurtje georganiseerd. 

Met deze beide kanten hebben we te maken. En ergens zoeken we, als het lukt, naar een balans hierin. Om het vol te houden tegen de somberheid en het verdriet in. En om de hoop en veerkracht levend te houden dat we hier doorheen komen. Maar dat valt niet altijd en niet voor iedereen mee.

Vrij – niet vrij

Wat we in deze onzekere tijden meemaken, houdt ons gevangen. We kunnen niet onbezorgd ons dagelijks leven leven. We zijn niet vrij om te gaan en staan waar we willen. We kunnen eigenlijk geen plannen maken. En ontspanning is moeilijk te vinden. We doen ons best, noodgedwongen om er iets van te maken, thuis en op afstand met anderen verbonden. Maar dit is geen vrije keuze.

Ik kan me zo voorstellen dat we, naarmate de tijd verder gaat, steeds meer zullen verlangen om weer gewoon vrij te zijn. Dat we elkaar weer kunnen ontmoeten en begroeten. Samen in de zon kunnen lopen en picknicken in het park. Ik hoop dat we het dat vooruitzicht voor ogen samen volhouden om door deze donkere tijd heen te komen. En dan vooral SAMEN.

Exodus

In de kerk lezen we op weg naar Pasen verhalen uit het bijbelboek Exodus. Het zijn verhalen van bevrijding en verlangen naar bevrijding. Zo wil God bewogen zijn met mensen, en zo wil Hij mensen hierbij inschakelen. Ik moet bekennen dat het best pittige verhalen zijn die we lezen, vooral de verhalen over de plagen. Daar zijn veel vragen bij te stellen. Maar wat ik er voor nu in beluister is dat God niet opgeeft, dat Mozes en Aaron niet opgeven om door de diepe en donkere tijden heen op te komen voor de vrijheid van mensen. God zet zijn Naam IK ZAL ER ZIJN voor in. En mensen worden geroepen om zich niet bij de angst neer te leggen, maar op te staan tot een nieuw bestaan. Daartoe geeft God aan Mozes en Aaron moed en kracht, lef en vertrouwen om het vol te houden, om te blijven zoeken naar wegen om mensen vrij te maken van wat hen klein houdt. 

In dit spoor hoop ik dat ook wij onze weg vinden naar andere tijden waar we weer gewoon in vrede samen mogen  en kunnen zijn.

Ds. Gertjan Robbemond

One Comment

  1. Pieter 't Hart

    Dank je wel voor je bemoedigende woorden, GertJan.
    Als gepensioneerde ervaar je dit een beetje op afstand.
    Maar bij onze kinderen zie ik veel creativiteit, maar ook bezorgdheid voor de werkgelegenheid. We passen nog wel op onze kleinkinderen van 2 en 4 jaar, want als je die om je heen hebt komt er van werken niet veel.
    Toch ervaar ik ook een stuk rust. Even stil gezet worden kan helemaal geen kwaad. Ook wij staren naar onze agenda die nu leeg is. Heel vreemd, maar het is heerlijk om nu iedere dag stille tijd te houden, een stuk te wandelen, de stofnesten in ons huis eens aan te pakken en te genieten van de zon.
    Er overlijden misschien wel veel coronapatienten, maar er vallen nu haast geen verkeersslachtoffers. En dat zijn meestal jonge mensen.
    Liederen en bijbelteksten komen nu anders binnen en geven een nieuwe kleur.
    Ik mis het ritme van de kerk en de verbondenheid. Toch word ik blij van zoveel creativiteit om de diensten door te laten gaan en ook de bemoediging die we voor elkaar kunnen zijn. Het boort weer nieuwe bronnen aan. Het haalt veel goeds in de mensen naar boven.
    Ik zie er naar uit om elkaar als gemeente weer te ontmoeten. En met alle kennis en opgedane ervaringen weer nieuwe mogelijkheden te zoeken om samen gemeente te zijn.

    Gods zegen en wijsheid, GertJan,
    Hartelijke groet, ook namens Pieter,
    Astrid

Comments are closed.