Blog: mijmeringen in november

Prediker 3: 1 (Bijbel in gewone taal): Er is voor alles in het leven een geschikte tijd.

Toen ik voor JOP bij de landelijke kerk werkte, had ik geregeld afspraken ver buiten de deur. Afspraken op Walcheren, in de Achterhoek of in Friesland waren geen uitzondering. In veel gevallen koos ik er dan voor om met de trein te reizen. Ik kende toen nog geen dieselschaamte, maar ik koos voor de trein omdat ik er heerlijk in kon onthaasten.

Ik nestelde mij dan in een rustige intercitycoupé met mijn werktas. In die tas steevast een goed boek, een laptop en mijn KPN-dongel (kent u die nog?) voor mobiel internet. Hoewel ik vaak begon met werken of lezen, legde ik mijn spullen geregeld aan de kant om uit het raam te turen. En liet mij dan verrassen door het veranderende landschap, waarlangs de trein raasde. En omdat ik zelf niet meer de controle over mijn reis(tijd) had, kon ik zonder stress stilstaan, als de trein dat geregeld deed. Wegdromen bij een paar herkauwende koeien, die de voor een rood sein wachtende trein stonden aan te gapen. En ik nam zo’n koe dan eens goed in mij op. De rondgang van het gras in zijn mond, de vriendelijke en dromerige blik.. Dat lijkt misschien oersaai maar ook van een bevrijdende eenvoud. Het geeft ook houvast om je een tijd even in je eigen bubbel terug te trekken. Ik kwam altijd zeer uitgerust op mijn bestemming aan. En na afloop thuis.

1-op-1 met een koe in de wei

Tegenwoordig overvalt mij dit treingevoel steeds minder. De treinreizen die ik nu maak zijn er ook te kort voor geworden. Maar belangrijker: ik sta ook altijd maar ‘aan’. Is het niet de mailbox of de telefoon, dan trilt mijn smartphone of horloge dat er weer allerlei appjes zijn. En natuurlijk is er ook nog genoeg te doen. Of wordt er in het gezin een appel op mij gedaan. Maar nauwelijks is er meer tijd voor zo’n moment 1-op-1 met een koe in de wei.

Deze periode van het jaar is er één van ‘de balans opmaken’. Haalden we vroeger de oogst van het land en vulden we de voorraadkast voor een lange winter. Nu hebben we niet meer om te overleven deze houding, maar enkel nog omdat de natuur deze stand wel kent. Ik zie het voor het raam van mijn werkkamer gebeuren. Dit najaar hebben we een deel van de druiven voor mijn werkkamer laten hangen. De druiven zijn nu voor de laatste wespen en de vogels die zich tegoed doen aan de laatste restanten van de zomer. En met de dag schrompelen de vruchten ineen en raken de trossen leger. Het past bij de lege velden en de kale takken. De natuur maakt zich op voor de winter. En wij?

Er is tijd voor

In de kerk is de maand november de maand van dankdag, de oogstdienst, zondagen waarin we over ‘de laatste dingen’ lezen en op de laatste zondag van het kerkelijk jaar noemen we de namen van hen die uit ons midden ontvallen zijn. Ook wij maken de balans op, voordat we een nieuw kerkelijk jaar zullen starten. Balans opmaken betekent in dankbaarheid kunnen omzien. Maar daar ook tijd en aandacht aan schenken. Niet meteen door rennen, maar een pas op de plaats en echt proeven, herkauwen en genieten van het goede van het moment. Het is goed om geregeld zo stil gezet te worden, zoals tijdens mijn treinreizen.

Tijd nemen om even op uit te staan, of je terug te trekken in je eigen bubbel. Prediker had gelijk: er is een tijd om te rouwen, te oogsten, te huilen. Een tijd om te bewaren en om weg te gooien. Er blijft daarna nog meer dan genoeg tijd over voor al die andere aspecten van ons leven. 

ds. Joost Schelling

One Comment

Comments are closed.