Blog: samen zingen

Onlangs werd het beroemde Bätzorgel van de Petruskerk uit 1768 in oude luister hersteld. Het staat weer gereed om met de fraaie stemmen bij ons de juiste snaar te raken. Elke zondag zal zij weer de lofzang begeleiden.  

Maar waar wordt er eigenlijk samen gezongen, met jong en oud? 

Alleen daarom al is de kerk uniek. Zingen plaatst je in een groter geheel. Zingen verbindt mensen. Dat voel je al als je de avondvierdaagse loopt. Je zingt clubliederen van “Houd er de moed maar in!” Dat is ook zingen. Een wijs, een manier om er de moed in te houden.  Want zingend kom je thuis, sneller, lichtvoetiger dan je dacht.
Het bindt je met degenen met wie je oploopt. Zingen plaatst je in een groter geheel! Het verbindt je met Jezus, met God. Het plaatst je in relatie tot Hem.

Het onlangs gerestaureerde Bätz-orgel in de Petruskerk

Wij houden de lofzang gaande. Zoals onze voorouders dat deden. Zo geven wij  nu op onze beurt stem aan de lof Gods. In de psalmen staat dat God troont op onze lofzangen. Zo gezegd is zingen dus niet alleen iets wat ons al of niet aanspreekt: God troont erop! Naar de kerk gaan is dus allereerst eredienst houden. Dat staat voorop. Dus niet allereerst wie er preekt of ‘wat die ervan bakt’. 

Zingen is niet alleen uiten. Je zingt niet alleen uit volle borst. Het is ook innen, zingen van dorst. Je zingt zoals je drinkt, van dorst. Het is het voeden van het oude vertrouwen. Gods goedheid te binnen zingen, juist als je er niets van ziet. Zingen in de nacht. In een depressie kun je niks, zie je niets, voel je niets. Maar – kinderen weten het al – zingen jaagt de angst weg, het stelt je in een breder kader. Je bent niet alleen.

Maar hoe kún je zingen van Gods lof als je niet in de stemming bent?

Kijk nog eens naar het gerestaureerde orgel, In de compacte taal van het Hebreeuws kun je het werkwoord loven ook vertalen met ‘van stof ontdoen’, ‘doen glanzen’, ‘ontdekken’. Zoals ze met de restauratie van een kerkorgel doen: de honderden jaren oude versieringen – lofwerk in vaktaal genoemd – restaureren. Dat restaureren betekent van stof ontdoen, schilderen, de oude glans terug geven, zeg maar loven, en zo is een orgel herboren. 

Dat is loven: teruggevoerd worden naar de oorspronkelijke schoonheid.  
Dat is loven: de wereld, je eigen wereld terug voeren naar de Schepper, de eerste dag van de week, scheppingsdag, opstandingsdag.
Dat is loven: je leven ont-dekken, weg-stoffen, en je vindt Gods handschrift weer terug, zijn oorsprong, zin en doel in alles, zijn oorsprongsstem die zegt ‘alles wordt licht – blinkend van zegening’.

Gods lof zingen is terugkeren naar het begin. Je wendt je tot de Schepper. Hoe schiep de Eeuwige – geprezen zij zijn naam – de mens: Hij blies hem van zijn adem in. Zo dichtbij is God dus. Adem diep in en je ervaart God. Onderhuids werkzaam, kloppend in je hart, ademend in je keel, zijn adem vervult je longen. Wil je God ervaren. Adem diep in, zo dichtbij is Hij. Zo verweven met je bestaan, zo onderhuids werkzaam. Dat is de diepste ontdekking.

Alles wat adem heeft, love de Here. Dat is dus niet ’spring, jubel het maar uit’. Zoiets is soms onmenselijk, niet op te brengen. Maar loven is: ont-dek Hem, blijf zoeken, dan zal Hij oplichten in nieuwe glans in elke levenssituatie.

Zo wil God blijkbaar in ons werken. Hij werkt zich in ons uit en ademt ons open. 
Bij kleinen en groten om samen zijn lof te verkondigen. 
Van het begin van mijn bestaan als mijn roze longen zich ontvouwen, 
tot het einde als ik mijn levensadem terug mag leggen in zijn hand – 
zij zijn Naam geloofd, geliefd, geleefd van nu aan tot in eeuwigheid.

ds. Erick Versloot

PS het orgel is ook deze maanden op woensdag van 12-12.30 uur te beluisteren in orgelbespelingen. Gratis entree, collecte na afloop. Van harte aanbevolen!