Terugblik – Ontmoeting tussen school en kerk

Op zondag 31 maart stelden we onze deuren als Kruiskerk nadrukkelijk open voor de kinderen, (groot)ouders en docenten van de Willem Alexanderschool. 1x per 2 jaar ontvangen we als kerk de naburige school aan het Tournoysveld. Zo’n 300 kinderen bezoeken deze protestants-christelijke school, maar slechts een deel daarvan is kerkelijk praktiserend.

Toch mochten we zeker 70 basisschoolkinderen in de dienst begroeten, kortom: zeer geslaagd. Verder was de scholendienst zelf een feest, zeker door het thema: Feest voor iedereen. De kinderen hadden het verhaal van de vader met 2 zonen (Lukas 15:11-32) verbeeld tijdens hun creatieve middag (tijdens het maatjesknutselen, als kinderen van de bovenbouw samen met kinderen uit de onderbouw knutselen), er was muziek van de band 4Tune en we speelden preekbingo bij dit bijbelverhaal waarin deze keer de oudste zoon centraal stond.

Een dienst als toef op de taart

Maar voor mij als voorganger was de dienst de toef slagroom op een fantastische taart. De voorafgaande week had ik namelijk elke ochtend 3 groepen van de school bezocht. Want ook al waren er 70 kinderen in de kerk, op de school zitten er toch 300 kinderen. Hoe bereik je die andere 230 kinderen? Door als voorganger op school contact te maken. En niet met een flitsbezoek in de klassen, waarin je snel input voor de dienst opbouwt. Maar door een gastles in de groepen over de kerkdienst, de dominee en het Bijbelverhaal. Het werden geweldige ochtenden, in de jongste groepen in vol ornaat, namelijk in mijn ‘verhalenjurk’ het bijbelverhaal voorlezend.

We praten met de oudere kinderen over het bijbelverhaal en zeker over de oudste zoon, over de betekenis van doop en zegen, en over mijn werk als dominee (wat doet hij eigenlijk nog meer dan voorgaan in de kerk?). Leuk om zo interactief met de kinderen bezig te zijn. En dat vond de leiding van de school ook.

Zien en gezien worden

Aan het eind van de week kon ik nauwelijks meer ongezien door de wijk fietsen zonder te horen: DOMINEE!! Behalve dat het een mooie week was, met een feestelijke dienst tot besluit, werd ik bepaald bij de afstand die er toch echt tot de kerk(dienst) is. Die afstand laat zich het makkelijkst overbruggen, als je zelf de stap naar de ander zet. De winst is dan ook dat niet 70 kinderen mij in de dienst aan het werk hebben gezien, de winst is dat 300 kinderen en hun docenten mij in de klas met de kinderen aan het werk hebben gezien. Zo is de kerk toch weer een stukje dichter bij/in hun leefwereld terecht gekomen. Nog 700 nachtjes slapen….dan is de volgende scholendienst met de WAS: ik kan niet wachten.

Ds. Joost Schelling