Geroepen

Afgelopen zondagmorgen hebben we twee mensen in het ambt van ouderling bevestigd. Ze hebben ‘ja’ gezegd. Omdat ze zich geroepen voelen en gehoor hebben gegeven. Dat is niet vanzelfsprekend. Of toch wel…?

Als er iemand roept…

Wanneer je je iemand je naam hoort roepen, dan reageer je daar doorgaans op. Je kijkt op, je kijkt rond, je draait je om, zoekend naar degene die je riep. En normaal gesproken geef je ook antwoord. Het is raar om niet te reageren. Ook op een andere manier kun je je ‘geroepen’ voelen: je kunt je geroepen voelen om bepaald werk te doen, je kunt je geroepen voelen om je in te zetten voor iets… Als je het zo zegt, denken we er meestal niet bij na wie diegene dan precies heeft geroepen. Dat hoeft ook niet. Het is maar ‘bij wijze van spreken’. Wat je er vooral mee wilt zeggen is dat je voor iets gekozen hebt dat je zelf belangrijk vindt, en dat je belangrijk vindt. Dat het bij je past en dat het je raakt.

Maar wat als God roept?

Dan wordt het een beetje anders….

Beeld: Toni Zenz, Der Hörende

De eerste vraag die wordt gesteld aan mensen die een ambt op zich willen nemen, is de vraag ‘Geloof je dat je door deze gemeente door God zelf geroepen bent?’ Voordat mensen daadwerkelijk bevestigd worden, nodig ik ze altijd uit voor een gesprek. Samen met de vertrekkende ambtsdragers spreken we over onze ervaringen, positieve ne negatieve, en over verwachtingen. En altijd praten we dan ook over deze ene zin, over deze vraag. Over dit ‘geroepen zijn door God’. Genoeg mensen die daar toch even een vraagteken bij plaatsen. Kan ik dat nou eigenlijk wel echt zeggen, dat God zelf mij heeft geroepen? Ik begrijp dat wel, dat vraagteken. Het is ook goed om voorzichtig te zijn met grote woorden te gebruiken als het gaat over God. Te vaak hebben we de Naam van God voor onze eigen karretjes gespannen. Maar soms heeft het ons misschien ook te beschroomd gemaakt. Alsof we niets meer zouden kunnen zeggen over hoe wij God ervaren.

Ontvankelijkheid

Wanneer mensen dat vraagteken eigenlijk niet hoeven te plaatsen, maar openhartig en gelovig kunnen vertellen over hoe zij hun roeping hebben ervaren, dan ervaar ik dat als een geweldig geschenk. Dat ontroert me in hoge mate. Zo was ik ontroerd door de beide mensen die nu het ambt van ouderling op zich hebben genomen. Door hun verhaal over hun omgang met God, in alle bescheidenheid, open en ontvankelijk om zich in Zijn dienst te laten stellen.

Willen horen…

Om Gods roepstem te verstaan moeten wij ook willen horen. Een van de scheidende ouderlingen vertelde over een ontmoeting met iemand die ook graag bij de gemeente wilde horen, omdat diegene had opgemerkt hoezeer er onderling wordt omgezien naar elkaar. Een bijzonder signaal. Ook op die manier roept God. Misschien hoort u dat ook zo….

Er wordt zoveel liefde gedeeld. Ik ben daar dankbaar voor, voor mensen in de gemeente van Christus, die zich op wat voor manier ook maar in Zijn dienst laten roepen. Om koffie te schenken, om te troosten, om schoon te maken, om de bloemen te verzorgen….

In het nieuwe liedboek vind je een prachtig lied, waarin het gaat over geraakt worden en geroepen. Het is vertaald uit het Fins, lied 695, met tekst van Pia Perkiö en melodie van van Ilkka Kuusisto.

Heer, raak mij aan met uw adem,

reik mij uw stralend licht,

wijs mij nieuwe wegen,

geef op uw waarheid zicht.

 

Wees ook de Geest die mij aanvuurt

en al mijn twijfels bant.

Als geroepen kom ik:

mijn tijd is in uw hand.

Ds. Marianne Paas Feenstra

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *