Blog: de Geest doorbreekt de (leeftijds)grenzen…

Ik zal mijn geest uitgieten over al wat leeft. oude mensen zullen dromen dromen, Jullie zonen en dochters zullen profeteren, en jongeren zullen visioenen zien. (Joël 3:1)

“Jongeren ervaren nauwelijks nog iets van een generatiekloof.” Dat stelde Jeugdwerktrends 2018 recent uitgegeven door jeugdwerkorganisaties Missie Nederland, JOP, LEF/Navigators en Youth for Christ. De conclusie leidde tot opgetrokken wenkbrauwen. Is dat zo? Bestaat er geen kloof meer? Is er juist niet binnen de kerk een heel groot verschil in beleving tussen jong en oud? Kijk maar eens naar het verschil tussen een ‘gewone’ dienst en een ZIN-dienst? Of is het een generatiekloof die door volwassenen wordt gezien en ervaren? Kijken en waarderen jongeren heel anders (naar) deze verschillen?

Van elkaar leren

Wie goed de kerkelijke bladen erop naslaat, die ziet inderdaad een trend de andere richting op. Eén van de ontwikkelingen is de opkomst van de Kliederkerken in Nederland, inmiddels op meer dan 100 plekken in Nederland. Op zondag 13 mei vond tijdens de Charismatische Conventie in Ambt Delden de grootste Kliederkerk voor wel 1000 deelnemers plaats. Kenmerk van Kliederkerk: gezamenlijk vieren, ontmoeten en ervaren van het geloof. Het programma is van opzet zo, dat iedereen het kan meemaken zonder alles te ‘verkleuteren’. Uitgangspunt van de oprichtster van Messy Church – zoals deze vorm internationaal heet – Lucie Moore is, dat alle leeftijden van elkaar leren wat het betekent om leerling van Jezus te zijn en dat God zijn Geest heeft uitgestort op zowel jong als oud. Dat zien we ook mooi terug in de profetische pinksterwoorden van Joël. De Geest wordt uitgestort op ‘alle vlees’ en gaat dus voorbij aan de grenzen en generatiekloven die wij mensen maken (of met elkaar in stand houden).

In de laatste uitgave van het PKN-ledenblad Petrus staat een interview tussen Tineke (75 jaar) en Annerieke (19 jaar) uit Wezep, beiden lid van de lokale beroepingscommissie. Zij blijken verrassend hetzelfde te denken over het profiel van de predikant en geven ook blijk van ruimte voor elkaars verschillende posities rond vieringen. Maar wat mij opviel, zijn hun laatste woorden. Annerieke zegt: “Een jaar of drie geleden werd ik als jongere lector in de kerk. Als ik dan thuiskwam, zei mijn moeder tegen mij: ‘ik heb van veel mensen gehoord dat ze vonden dat je goed las.’ En dan dacht ik: waarom zeggen ze dat niet tegen mij? Tineke reageert meteen: ‘ja, je gaat toch snel om met je ‘eigen’ mensen.’

Echte ontmoetingen

Zou de generatiekloof in de kerk ervaren en beleefd worden, omdat we elkaar zo weinig echt tegenkomen en aanspreken? We zitten op zondagen met zijn allen bij elkaar, maar wat weten we van elkaar over de leeftijdsgrenzen heen? Wat zou er gebeuren als we elkaar geregeld laten weten hoe we de ander zien? Of echt elkaar ontmoeten en met elkaar vieren zoals in een Kliederkerk gebeurd? Of inderdaad op de ander afstappen en eerlijk zijn wat zijn of haar aanwezigheid met ons doet?

Of nog een stapje verder. Durven we ook jongere gemeenteleden te vragen voor de vacatures die we in de gemeente hebben? En accepteren we dan ook van elkaar dat dit kan betekenen dat het wellicht anders ingevuld zal worden? We hebben maatschappelijk gezien goud in handen, zo stelde Koning Willem Alexander in zijn laatste kersttoespraak. Wij zijn één van de laatste plekken in de samenleving waar jong en oud elkaar zomaar tegenkomen.

De Geest van Jezus

Pinksteren, de Geest van Jezus, wil ons dat laten zien. Ik geloof dat het meedoen in het spoor van Gods Geest, die geen onderscheid maakt in taal, ras, opleidingsniveau of leeftijd, ons meer laat ontdekken van de hoogte, breedte en diepte van Gods liefde. Dat die Geest steeds weer over ons uitgestort mag worden, ook deze Pinsteren weer.

Ds. Joost Schelling