Blog: onvoorwaardelijke liefde…liefde die zichzelf (uit)deelt

Vorig jaar maakte Kerk in Actie een veelbesproken Paascampagne onder de noemer: Geloof in delen.

Bij deze campagne werden ook reclames gemaakt die op televisie getoond werden. Deze filmpjes kregen dezelfde titel mee: geloof in delen. In een van die reclames kwam ik zelf voorbij, uitgerekend net toen o.a. een volle Kruiskerk in afwachting was van de liveregistratie van The Passion. Ineens zagen gemeenteleden hun nieuwe predikant al in actie nog voordat ik in Woerden was voorgegaan. En ze zagen mij een foto van Jezus verscheuren. Geloof in delen. Snippers van die foto dwarrelden vervolgens de wereld over en een van die snippers eindigde bij een hulpproject voor kinderen met een beperking in Ghana. Want dat gebeurt er als je gaat delen. Dan landt er een deel van jezelf bij een ander die een tekort in het leven ervaart. Misschien wel erg idealistisch gesteld, maar dat wordt ook beoogd met een actie als Vastenzeker in deze 40-dagentijd. Wij laten iets bewust staan (met of zonder gezonde tegenzin) en ergens anders dwarrelt ons afzien neer in de vorm van een voedselpakket om te overleven. Geloof in delen.  

Inhoudelijke reacties

De reacties op deze landelijke campagne waren overweldigend en zeker niet louter positief te noemen. De klachten over het scheuren van de foto van Jezus bereikten zelfs de Reclame Code Commissie. De commercials gingen te ver, zeker richting gelovigen die waarde hechten aan afbeeldingen van Jezus. Tegelijk kreeg ik vooral inhoudelijke reacties terug op de boodschap, die gebracht werd. Hoewel niet iedereen het ‘eens’ was met het filmpje en de gekozen afbeelding, konden zij mijn rol erin goed plaatsen. Dat had alles te maken met mijn eerdere betrokkenheid bij het werk van Kerk in Actie en vanwege mijn preken. Dat deed mij in de storm van protest, die opstak, dan ook goed. Want ik vond het vooral belangrijk om het verhaal achter het scheuren en het delen te vertellen.

Ook dit jaar staan we daar in de paascyclus bij stil: Jezus, verscheurd door verlatenheid en aanvechting, bruut mishandeld en geslagen, en uiteindelijk gehangen aan een kruis om daar door iedereen bespot te worden en zijn geest te geven. Dat lijdensverhaal schuurt, is rauw en doet pijn. Pijn aan Jezus, maar ook pijn aan ons, nog steeds, bijna 2000 jaar na zijn dood. In zijn dood komt onze gebrokenheid aan het licht. Onze onvolmaaktheden, onze worsteling, ons falen om God en de ander echt lief te hebben. Maar in ons tekort om van onszelf te houden. In de gebrokenheid van Jezus spreekt God tot die gebrokenheid en dat tekort. Niet voor ons perfecte leven of beeld, maar juist voor ons gehele mens-zijn. Voor God is het niet nodig onszelf eerst op te delen of te verscheuren. De liefde is onvoorwaardelijk. Die liefde stelt geen eisen vooraf. Die liefde vraagt lege handen, zodat een kleine snipper van de weg van Jezus, ook door ons ontvangen kan worden.

Liefde die zichzelf (uit)deelt.

Liefde die zichzelf (uit)deelt. En niet zo netjes ‘protestants’, zoals wij dat bij de Maaltijd van de Heer gewend zijn, maar hier is het delen zoals een stuk van een plat brood afscheuren. Of breken zoals we bij een matzes of ongedesemd brood doen. In het delen van die boodschap van liefde geloof ik heilig. In de noodzaak van die boodschap voor onze wereld ook. Tegen het beeld van controle, maakbaarheid en het ‘perfecte leven’ in, staat een kruis opgericht. De Heer toont ons zo zijn onvoorwaardelijke liefde voor ons. Liefde die wordt gedeeld in en door de diepte van ons bestaan heen. En ook dit jaar mogen we die liefde gedenken, vieren èn (uit)delen.

ds. Joost Schelling