Blog: Met het oog op de ander

Op 1 februari is het 65 jaar geleden dat Nederland werd getroffen door een ramp van ongekende omvang. In een stormachtige nacht waarin het water steeds hoger steeg, braken uiteindelijk de dijken door. In Zeeland, West Brabant en op de Zuid-Hollandse eilanden werden de mensen overvallen door het water. Het leed was niet te overzien, duizenden mensen en dieren verloren het leven in die nacht. Pas op 3 februari ging de storm liggen en begon het water te zakken. De vele doden werden geborgen, veel mensen die in die dagen op daken en zolders een veilig heenkomen hadden weten te vinden werden gered of hadden de moed om anderen te redden. Het maakte grote indruk destijds – en nog altijd zijn er mensen met levendige en soms ook traumatische herinneringen aan die paar dagen.

Werelddiaconaat 

De hulp in die dagen kwam niet alleen van de eigen autoriteiten en hulpinstanties. Ook vanuit het buitenland werd van alle kanten hulp geboden. De kerken in Nederland hadden in het jaar vóór de ramp juist de SOH (Stichting Oecumenische Hulp aan kerken en vluchtelingen) opgericht om in een samenwerkingsverband hulp te kunnen bieden aan oorlogsvluchtelingen. Nu er vanuit het buitenland zoveel hulp werd geboden kreeg het werelddiaconaat van de Nederlandse kerken een nieuwe impuls. Zowel in de Hervormde Kerk als in de Gereformeerde Kerken werden instanties opgericht.

Intussen zijn we heel wat decennia verder. We leerden dat de ongelijkheid in de wereld ook iets te maken heeft met machtsstructuren en economische verschillen. We kregen ook oog voor ontwikkelingssamenwerking. Het werelddiaconaat werd samengevoegd met het werk van zending en binnenlands diaconaat. Sinds die tijd zijn er heel wat ZWO-commissies actief in de plaatselijke gemeente.

Christus volgen

Onder de naam Kerk in Actie is onze kerk nog altijd actief om werelddiaconaat overal ter wereld vorm te geven. In nauwe verbinding met partnerkerken en -organisaties in andere landen wordt praktische en financiële hulp geboden. Het principe van wederkerigheid staat nog altijd centraal in de uitvoering van het werk. We bedoelen daarmee dat we ervan uitgaan dat wij over en weer van elkaar kunnen leren wat het betekent om samen kerk te zijn en om Christus te volgen met het oog op de ander.

Zondag 4 februari is het ‘zondag werelddiaconaat’. In de dienst staan we extra stil bij het werk van het werelddiaconaat. Een van de projecten waar Kerk in Actie bij betrokken is en waar we bijzondere aandacht voor vragen is het werk ten behoeve van jonge kinderen die in Ghana als slaaf worden ingezet in de visserij. Partnerorganisatie Challenging Heights spoort deze kinderen op, bevrijdt hen en vangt de kinderen tijdelijk op. In deze tijdelijke opvang worden kinderen met intensieve psychologische hulp en onderwijs voorbereid op een terugkeer naar hun eigen gezin en dorp.

Als kerk staan we niet op onszelf. Als we alleen maar bezig zijn met onze eigen besognes, dan zijn we eenzijdig bezig en missen we onze roeping.

Ik besluit met de woorden van de Aziatische theoloog Samuel Rayan:

Kerk zijn

is een gemeenschap vormen van mensen

die niet alleen geloven in de Heer

maar ook bereid zijn

om in en door een leven van dienstbaarheid

het leven en het woord van de Heer

waar te maken

op een bepaalde plaats,

op een bepaald tijdstip van de geschiedenis.

In de mate dat de gemeenschappen van christenen

helemaal zichzelf zijn

in hun dienstwerk aan de anderen,

in die mate zullen ze het Evangelie van de Heer

waar kunnen maken,

voor zichzelf,

voor de mensen van hun land,

voor de hele wereldgemeenschap.

 

Marianne Paas Feenstra